HAPPY NEW YEAR 2012!!!

posted on 05 Jan 2012 18:38 by hydragyrum
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
 
ตอนแรกว่าจะไม่ตั้งเอนทรี่รับปีใหม่แล้ว  เพราะบล็อกนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว (พูดง่ายๆคือค่อนข้างร้างผู้คน)  แต่ไหนๆก็แต่งกลอนอวยพรปีใหม่ลงเฟซบุ๊คแล้ว เลยเอาลงบล็อกด้วยดีกว่า  เผื่ออวยพรท่านๆทั้งที่ตั้งใจและบังเอิญเข้ามาเยี่ยมบล็อกนะคะ
 
.
.
 
เวียนบรรจบครบวารผ่านปีเก่า
ความโศกเศร้าหมองหมางให้ห่างหาย
ชีวิตชื่นรื่นสุขทุกข์คลาดคลาย
สุขสบายกายจิตสมคิดปอง
 
ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่
สิ่งใดใดปรารถนาให้สนอง
ชีวิตงามถูกวิถีตามครรลอง
ความดีป้องปกปักรักษาเอย
 
 
.
.
 
ขอให้ทุกท่านมีความสุขตลอดปีนะคะ
 
 
...แล้วก็ เผื่อไว้หน่อย (ถึงจะไม่ค่อยมีใครเข้ามาก็เถอะ)  หากจะเอากลอนนี้ไปเผยแพร่ที่ใด โปรดแจ้งจขบ.ด้วยนะคะ แล้วกรุณาใส่เครดิตด้วยทุกครั้งจะเป็นพระคุณยิ่ง  ถึงมันไม่ได้พริ้งเพราะเสนาะจิตอะไรมากมาย แต่ก็ไม่อยากให้มันไปเด่นหราแบบไม่รู้ชื่อผู้แต่งน่ะค่ะ ^^;;
คำเตือน : เอนทรี่นี้พูดถึงนิยาย "คู่กรรม" อาจมีสปอยล์เป็นบางจุด  ซึ่งคิดว่าไม่สลักสำคัญอันใดเพราะใครๆก็รู้ตอนจบเรื่องนี้ดีว่าโคตรรันทดหดหู่ขนาดไหน!
.
.
 
 
 
หวัดดีค่า
 
 
ดองบล็อกไว้ชาติเศษ  กว่าจะมาอัพได้ก็ต้องไถขนหนาสามนิ้วออกจากตัวแทบรากโลหิต (เพราะขี้เกียจตัวเป็นขน)  แต่เนื่องด้วยสโลแกนของบล็อกนี้ ..ก็อย่างที่ว่า "ตามใจฉัน" เรื่อยๆ ชิลล์ๆ กันไป  จริงๆแล้วควรจะบอกว่าเป็นบล็อกเพื่อการระบายความอัดอั้นน่าจะถูกกว่า  เพราะอิจขบ.จะกลับมาอัพก็ต่อเมื่อมีเรื่องให้กรี๊ดวี้ดว้าย หรือนึกครึ้มๆใจอยากอัพ นับว่าประพฤติตนได้สมสโลแกนอย่างแท้จริงจริงๆค่ะ ..มาถึงตอนนี้ท่านผู้อ่านที่เคยแวะมาก็คงหนีหายไปหมดแล้วล่ะนะ กรั่กๆ
 
 
 
เอิ้ววว เข้าเรื่องกันซะที ขอบอกไว้หน่อยว่าวันนี้อาจพูดจาวกไปวนมาแลดูน่าตบให้หายเบลอไปหน่อยนะคะ  เพราะจขบ.เพิ่งบริจาคน้ำตาในพิธี(เผา)ศพของโกโบริมา อะฮึก TT
 
 
 
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า สามวันก่อนอิจขบ.เกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมาไม่รู้ อยากอ่านคู่กรรมอีกรอบ!  เป็นเรื่องที่นับว่ามหัศจรรย์อยู่ไม่น้อยนะคะเพราะตามปกติแล้วจขบ.หลีกเลี่ยงที่จะเสพหรือแม้แต่เข้าใกล้ดราม่าทุกประเภท ตั้งแต่ดราม่าการเมือง ดราม่าตามเว็บ ดราม่าบนจอ และแม้กระทั่งดราม่าบนกระดาษ  ก็เลยคิดว่าคงผีเข้าแน่เลยกู ที่จู่ๆก็นึกอยากอ่านนิยายที่พะยี่ห้อว่าดราม่าน้ำตาตกในแบบโคตรๆไว้อย่าง "คู่กรรม"
 
 
คงไม่ต้องอารัมภบทถึงเรื่องนี้อีกแล้วเพราะท่านผู้อ่านส่วนใหญ่คงรู้จักกันดี  ท่านใดไม่เคยอ่านก็นี่ค่ะ นี่เลย วลียอดฮิตที่วันดีคืนดีก็ขุดมาใช้กันอยู่เนืองๆ "จะไปรอเธออยู่ที่ทางช้างเผือก" ได้ยินแบบนี้อาจจะคุ้นๆกันบ้าง  สำหรับท่านที่ไม่เคยอ่าน  แนะนำว่าไปอ่านเสียเถิดค่ะ  หรือแม้แต่ท่านที่เคยอ่านไปแล้วหากตอนนี้อยู่ว่างๆ เหงากระบอกตาอยากหาดราม่ามาล้าง ก็แนะนำว่าหยิบขึ้นมาอ่านเถอะค่ะ มาร่วมอินไปด้วยกันกับจขบ. อะฮึกๆ TT จะไม่บอกว่าแต่งดีหรือไม่ดี สนุกหรือไม่สนุก เพราะความรู้สึกของคนเราแต่ละคนต่อสิ่งๆหนึ่งไม่เหมือนกัน เกรงว่าหากไปแนะว่า "อ่านเถอะค่ะๆ รับรองสนุกกกก" เดี๋ยวเกิดอ่านแล้วไม่ถูกจริต ไม่อิน ไม่ม่วน ขึ้นมาก็จะมาว่ากันอีกว่า "ม่ายเห็นหนุกเลย อ่านแล้วไม่เห็นอิน" จะบอกแต่เพียงว่า จขบ.ชอบวรรณกรรมดราม่าเรื่องนี้ค่ะ  และนานแล้วที่ไม่ได้ตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือแบบตัวอักษรต่อตัวอักษรถึงขนาดนี้  ความเก่าของหนังสือ ความสกปรกของกระดาษ  และการบ้านงานช่องที่สุมหัวอยู่ไม่ได้กระทบต่อการอ่านอย่างจดจ่อของจขบ.เลยแม้แต่น้อย (อันสุดท้ายนี้จะดีรึ?)
 
 
 
ก็ไม่มีอะไรค่ะ เอนทรี่นี้แค่อยากมาระบายความเศร้าที่อัดแน่นอยู่ในหัวอก  ไม่แน่ใจว่าเศร้าที่โกโบริตาย  เศร้าที่อังศุมาลินไม่มีโอกาสจะได้อยู่กับคนที่รักอีกตลอดไป  หรือสะเทือนใจเพราะความตายที่มาพรากพระเอกไปจากนางเอก (โห..สำนวน) โอ๊ย หลายความรู้สึกเกินค่ะบรรยายไม่ถูก คิดว่าก็คงปนๆกันอยู่หลายส่วน  จนทำให้จขบ.ที่นั่งอยู่ในห้องสมุด (กลางสาธราณชนนับร้อย) อ่านวาระสุดท้ายของโกโบริ  แล้วน้ำตาก็ไหลแหมะๆแบบไม่อายสายตาคน (จริงๆก็อายอยู่ แต่มันเศร้าแบบโคตรๆ ทนไม่ไหว) คาดว่าเจ๊ที่นั่งโต๊ะข้างๆ กับพนักงานที่เดินมาเก็บหนังสือแถวๆนั้นพอดี  คงจะมองแล้วคิดว่า อิน้องนี่เป็นไรมากไหม สงสัยผัวทิ้ง  อยากจะกรีดร้องบอกเหลือเกินว่าความเจ็บปวดนี้มันยิ่งกว่าผัวทิ้งอีกนะเจ๊! (ถึงจะยังไม่เคยมีก็เหอะ) TT เข้าใจไหม คนสองคนที่รักกันมาตลอด  แต่เพราะสภาวการณ์รอบข้างและทิฐิมานะทำให้ไม่อาจมีความสุขได้  แล้วพอเวลาหนึ่ง  เมื่อนางเอกสลัดภาระอันหนักอึ้งในหัวใจและพร้อมที่จะรักพระเอกได้อย่างหน้าชื่นตาบาน  พระเอกก็มาตายซะอย่างนั้น โอ๊ยยย!!! เข้าใจความรู้สึกของคนอ่านไหม!!!! *ทึ้งหัวเสียสติ* TT TT
 
 
 
ถ้าเพียงแต่โกโบริจะรักและดีกับอังศุมาลินน้อยกว่านี้  ถ้าเพียงแต่อังศุมาลินจะใจร้ายใจกระด้างกว่านี้อีกเพียงนิด  ถ้าเพียงแต่วนัสจะพูดจาเห็นแก่ตัวกว่านี้สักหน่อย จขบ.ก็คงไม่ต้องร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าถึงขนาดนี้  มันเจ็บนะว้อย! TT
 
 
จขบ.สารภาพอย่างไม่อายปากว่าหลงรักโกโบริเข้าเต็มเปาค่ะ  ผู้ชายอะไรจะแสนดีถึงเพียงนี้  ถ้ามีจริงนี่อย่าว่าแต่จะให้มางอนง้อขอความรักจากจขบ.เลย  จะอยู่ไกลแค่ไหน  เป็นคนชาติอะไร จขบ.ก็จะบุกน้ำลุยไฟไปขอความรักเขาเองว่ะค่ะ!  ใครๆมักจะพูดว่าผู้ชายดีๆมีแต่ในนิยาย (ซึ่งตามความเห็นของจขบ. พระเอกนิยายหลายคนไม่ดีพอที่จะรับผิดชอบชีวิตผู้หญิงสักคนด้วยซ้ำไป)  แต่ด้วยฝีมือของคุณทมยันตีที่ทำซะโกโบริเหมือนคนจริง  จขบ.เลยมีความเชื่อว่าคนอย่างโกโบรินั้นมีอยู่จริงค่ะ เพียงแต่อาจมีน้อยและหายาก  ซึ่งจริงๆแล้วจขบ.กลับไม่อยากให้ผู้ชายดีๆเป็นอย่างโกโบริเสียทีเดียว  ก็อย่างที่บอกคือถ้าหากเขาจะรักและดีกับนางเอกน้อยกว่านี้  ป่านนี้เขาก็อาจได้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรอยู่ดูแลอังศุมาลิน  แก่เฒ่าด้วยกันไปแล้ว  เพราะโกโบรินั้นดีเกินไปค่ะ  เขาใจแข็งได้กับทุกเรื่อง  แต่แพ้อยู่อย่างเดียวคือแพ้หัวใจตัวเอง  ถ้าหากเขาแข็งข้อกับนางเอกมากกว่านี้สักนิด  แข็งให้ได้สักพาร์ทเปอร์มิลเลี่ยนของนายหฤษฏิ์ (มาได้ไง) อังศุมาลินก็คงไม่ต้องกลายเป็นม่ายแต่ยังสาว  หรืออย่างน้อยๆ  เขาก็ไม่ต้องตายเร็วขนาดนี้  แต่ก็นะ เฮ้อออ ถ้าโกโบริมากหรือน้อยกว่านี้  จขบ.ก็คงจะไม่ซาบซึ้งสะเทือนใจกับวรรณกรรมเรื่องนี้ขนาดนี้เหมือนกัน
 
 
 
สำหรับอังศุมาลิน  เสียงลือเสียงเล่าอ้างต่างก็ว่าเธอเป็นผู้หญิงใจแข็งและออกจะใจร้าย  แต่คนที่ได้อ่านอย่างถี่ถ้วนเท่านั้นจึงจะรู้ว่าจริงๆแล้วเธอน่าเห็นใจมากขนาดไหน  ระหว่างความขมขื่นของโกโบริที่คิดว่าคนที่เขารักไม่ได้รักเขา  กับความทุกข์ใจและสับสนของอังศุมาลินที่ชีวิตดูจะไร้ทางเลือกนั้น จขบ.วัดไม่ถูกเลยค่ะว่าอย่างไหนมากน้อยกว่ากัน  เรียกได้ว่าเรื่องนี้ได้เสพดราม่ากันถ้วนหน้าล่ะนะทั้งคนอ่าน พระเอก นางเอก 
 
 
นิยายน้อยเรื่องที่จขบ.อ่านแล้วจะรู้สึกรักตัวเอก  และเรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในเรื่องที่จขบ.พูดได้เต็มปากว่ารักทั้งพระเอกและนางเอก  โดยเฉพาะอังศุมาลินที่เธอดูเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อเสียเหลือเกิน  เธอเหมือนคนจริงๆ  แต่เป็นคนที่หาได้ยากในปัจจุบันเช่นเดียวกับโกโบริ  อังศุมาลินไม่ได้มีอะไรวิเศษเลิศเลอ  ไม่ได้งามโอเวอร์หยาดฟ้ามาดินจนคนเห็นแล้วตะลึงทั้งบาง  ปากคอคิ้วคางราวนางอัปสรจำแลงอย่างนางเอกนิยายหลายๆเรื่อง  ชีวิตช่วงสงครามของเธอนั้นค่อนข้างลำบาก  จะเห็นได้ว่าเธอไม่ได้คิดว่าตัวเองมีบทบาทสำคัญอะไรนอกจากทำงานช่วยครอบครัวประทังชีวิตไปตามอัตภาพ  ไม่ได้แสดงว่าตัวเองฉลาด  ไม่ได้มีแนวคิดปฏิวัติตามแบบฉบับหญิงเก่ง (ซึ่งจขบ.ค่อยข้างหมั่นไส้นางเอกประเภทนี้ในบางครั้ง)  มีอย่างมากคือความเกลียดชังให้กับทหารญี่ปุ่นที่เข้ามาเมืองไทยช่วงสงครามโลก  ในใจเธอเต็มไปด้วยอัตตาอันเนื่องมาจากปมที่ฝังลึกอยู่ข้างใน  จขบ.จึงรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนี้ไม่น้อย  ที่ยุพดีเคยพูดกับส่างหม่องว่า "ปล่อยหัวใจเป็นอิสระบ้าง อย่าใช้สมองคิดนัก"  จขบ.อยากเอามาบอกกับเธอเหลือเกินค่ะ
 
 
ถ้าพูดกันแบบเอาแต่ใจ  จขบ.อยากให้คู่นี้สมหวังแบบไม่ต้องตายจากกันมากเลยนะคะ  ถึงแม้เสียงหนึ่งในใจจะค้านว่าจบแบบนี้นั้นสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วก็ตาม  คิดเล่นๆอยู่เหมือนกันว่าไว้ว่างๆจะลองอาจหาญเลียนสำนวนของคุณทมยันตี  เปลี่ยนตอนจบซะใหม่  เอาให้แบบโคตรแฮปปี้เอนดิ้งยิ่งกว่าถูกล็อตเตอร์รี่พันล้านไว้อ่านปลอบใจตัวเอง 555 XD
 
 
 
จริงๆแล้ว  จขบ.ร้องไห้ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนโกโบริตายเป็นร้อยหน้าเลยนะ  เพราะอ่านไปก็สะท้อนใจไป  ยิ่งใกล้ตอนจบนี่ยิ่งแทบจะทำใจไม่ได้  เพราะรู้ว่ายังไงๆเขาก็ต้องตาย  มากกว่าความเศร้าเพราะอินกับนิยาย  โกโบริกับอังศุมาลินยังทำให้จขบ.หวนคิดถึงหลายๆเรื่องในช่วงชีวิตที่ผ่านมา  รวมทั้งอาการโฮมซิคที่เคยรุมเร้าอย่างหนักอยู่ระยะหนึ่ง  คิดว่าจุดนี้มีส่วนทำให้จขบ.รู้สึกรักโกโบริ  เพราะรู้สึกว่าเขาเองก็คงคิดถึงบ้านไม่น้อย  จขบ.เคยอ่านคู่กรรมมาแล้วครั้งหนึ่งสมัยยังเป็นเด็กๆ  ตอนนั้นไม่ยักร้องไห้เหมือนญาติเสียขนาดนี้  มีความรู้สึกว่ายิ่งแก่  บ่อน้ำตาก็ยิ่งตื้นขึ้นทุกทีๆ
 
 
 
คู่กรรมเคยสร้างเป็นหนังหลายครั้ง  ถ้าอยากทราบว่าใครคู่ใครบ้างก็เสิร์ชหากันได้นะคะ  จขบ.จำไม่ค่อยได้แล้ว  แต่ตอนที่อ่านนี่จขบ.เห็นหน้าอังศุมาลินเป็นคุณกวาง กมลชนก อยู่ตลอด  ในความรู้สึก  จขบ.ว่าเธอคนนี้ช่างมีอิมเมจที่ตรงกับอังศุมาลินในจินตนาการมากๆ  ตั้งแต่เห็นเธอในบทอังศุมาลินเป็นครั้งแรกเมื่อหลายปีดีดักมาแล้ว (ซึ่งก็แอบดีใจที่ต่อมาภายหลังได้ทราบว่าคุณทมยันตีก็คิดเหมือนกัน)  ปกติจขบ.ไม่ค่อยจะจินตนาการให้คนจริงๆกลายเป็นคนในนิยายเท่าไหร่  ยกเว้นนิยายบางเรื่องที่เอาไปสร้างเป็นหนังเป็นละครแล้วบังเอิญจขบ.เกิด first impression ประทับซึ้งตรึงจิตขึ้นมา  เวลามาอ่านนิยายเรื่องนั้นอีกรอบก็อาจจิ้นให้ตัวเอกนิยายมีหน้าเป็นตัวเอกละคร  แต่สำหรับคุณกวาง  เรียกได้ว่าพอเห็นปุ๊บก็แบบว่า ใช่เลย คนนี้แหละอังศุมาลิน  แล้วเลยยึดเอาคุณกวางเป็นอิมเมจของอังศุมาลินเรื่อยมา  ส่วนโกโบรินั้น  ยอมรับว่ายังไม่มีโกโบริที่มีเลือดเนื้อคนไหนครองหัวใจได้ 100%  แม้แต่คุณเซกิ  โอเซกิ หนุ่มญี่ปุ่นแท้ๆที่รับบทเป็นโกโบริในคู่กรรมเวอร์ชั่นละครเวทีก็ยังไม่โดน  แต่คนที่ถ่ายทอดอารมณ์ของโกโบริออกมาได้ค่อนข้างตรงใจก็มี  คือ พี่เบิร์ด ธงไชย ที่เป็นโกโบริคู่กับคุณกวางนั่นเอง 
 
 
 
หลายๆเสียงก็ค่อนข้างชื่นชมพี่เบิร์ด  แต่ก็มีหลายเสียงที่บอกว่าไม่เหมาะ  ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ไม่เป็นโกโบริสักนิด  หรือแม้แต่การแสดงที่แฟนๆคู่กรรมหลายท่านก็บอกว่าไม่เหมือน  ไม่เหมาะ  ไม่ซึ้ง  ไม่ ไม่ ไม่ ด้วยประการทั้งปวง  ชอบไม่ชอบก็ว