HAPPY NEW YEAR 2012!!!

posted on 05 Jan 2012 18:38 by hydragyrum
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
 
ตอนแรกว่าจะไม่ตั้งเอนทรี่รับปีใหม่แล้ว  เพราะบล็อกนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว (พูดง่ายๆคือค่อนข้างร้างผู้คน)  แต่ไหนๆก็แต่งกลอนอวยพรปีใหม่ลงเฟซบุ๊คแล้ว เลยเอาลงบล็อกด้วยดีกว่า  เผื่ออวยพรท่านๆทั้งที่ตั้งใจและบังเอิญเข้ามาเยี่ยมบล็อกนะคะ
 
.
.
 
เวียนบรรจบครบวารผ่านปีเก่า
ความโศกเศร้าหมองหมางให้ห่างหาย
ชีวิตชื่นรื่นสุขทุกข์คลาดคลาย
สุขสบายกายจิตสมคิดปอง
 
ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่
สิ่งใดใดปรารถนาให้สนอง
ชีวิตงามถูกวิถีตามครรลอง
ความดีป้องปกปักรักษาเอย
 
 
.
.
 
ขอให้ทุกท่านมีความสุขตลอดปีนะคะ
 
 
...แล้วก็ เผื่อไว้หน่อย (ถึงจะไม่ค่อยมีใครเข้ามาก็เถอะ)  หากจะเอากลอนนี้ไปเผยแพร่ที่ใด โปรดแจ้งจขบ.ด้วยนะคะ แล้วกรุณาใส่เครดิตด้วยทุกครั้งจะเป็นพระคุณยิ่ง  ถึงมันไม่ได้พริ้งเพราะเสนาะจิตอะไรมากมาย แต่ก็ไม่อยากให้มันไปเด่นหราแบบไม่รู้ชื่อผู้แต่งน่ะค่ะ ^^;;
คำเตือน : เอนทรี่นี้พูดถึงนิยาย "คู่กรรม" อาจมีสปอยล์เป็นบางจุด  ซึ่งคิดว่าไม่สลักสำคัญอันใดเพราะใครๆก็รู้ตอนจบเรื่องนี้ดีว่าโคตรรันทดหดหู่ขนาดไหน!
.
.
 
 
 
หวัดดีค่า
 
 
ดองบล็อกไว้ชาติเศษ  กว่าจะมาอัพได้ก็ต้องไถขนหนาสามนิ้วออกจากตัวแทบรากโลหิต (เพราะขี้เกียจตัวเป็นขน)  แต่เนื่องด้วยสโลแกนของบล็อกนี้ ..ก็อย่างที่ว่า "ตามใจฉัน" เรื่อยๆ ชิลล์ๆ กันไป  จริงๆแล้วควรจะบอกว่าเป็นบล็อกเพื่อการระบายความอัดอั้นน่าจะถูกกว่า  เพราะอิจขบ.จะกลับมาอัพก็ต่อเมื่อมีเรื่องให้กรี๊ดวี้ดว้าย หรือนึกครึ้มๆใจอยากอัพ นับว่าประพฤติตนได้สมสโลแกนอย่างแท้จริงจริงๆค่ะ ..มาถึงตอนนี้ท่านผู้อ่านที่เคยแวะมาก็คงหนีหายไปหมดแล้วล่ะนะ กรั่กๆ
 
 
 
เอิ้ววว เข้าเรื่องกันซะที ขอบอกไว้หน่อยว่าวันนี้อาจพูดจาวกไปวนมาแลดูน่าตบให้หายเบลอไปหน่อยนะคะ  เพราะจขบ.เพิ่งบริจาคน้ำตาในพิธี(เผา)ศพของโกโบริมา อะฮึก TT
 
 
 
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า สามวันก่อนอิจขบ.เกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมาไม่รู้ อยากอ่านคู่กรรมอีกรอบ!  เป็นเรื่องที่นับว่ามหัศจรรย์อยู่ไม่น้อยนะคะเพราะตามปกติแล้วจขบ.หลีกเลี่ยงที่จะเสพหรือแม้แต่เข้าใกล้ดราม่าทุกประเภท ตั้งแต่ดราม่าการเมือง ดราม่าตามเว็บ ดราม่าบนจอ และแม้กระทั่งดราม่าบนกระดาษ  ก็เลยคิดว่าคงผีเข้าแน่เลยกู ที่จู่ๆก็นึกอยากอ่านนิยายที่พะยี่ห้อว่าดราม่าน้ำตาตกในแบบโคตรๆไว้อย่าง "คู่กรรม"
 
 
คงไม่ต้องอารัมภบทถึงเรื่องนี้อีกแล้วเพราะท่านผู้อ่านส่วนใหญ่คงรู้จักกันดี  ท่านใดไม่เคยอ่านก็นี่ค่ะ นี่เลย วลียอดฮิตที่วันดีคืนดีก็ขุดมาใช้กันอยู่เนืองๆ "จะไปรอเธออยู่ที่ทางช้างเผือก" ได้ยินแบบนี้อาจจะคุ้นๆกันบ้าง  สำหรับท่านที่ไม่เคยอ่าน  แนะนำว่าไปอ่านเสียเถิดค่ะ  หรือแม้แต่ท่านที่เคยอ่านไปแล้วหากตอนนี้อยู่ว่างๆ เหงากระบอกตาอยากหาดราม่ามาล้าง ก็แนะนำว่าหยิบขึ้นมาอ่านเถอะค่ะ มาร่วมอินไปด้วยกันกับจขบ. อะฮึกๆ TT จะไม่บอกว่าแต่งดีหรือไม่ดี สนุกหรือไม่สนุก เพราะความรู้สึกของคนเราแต่ละคนต่อสิ่งๆหนึ่งไม่เหมือนกัน เกรงว่าหากไปแนะว่า "อ่านเถอะค่ะๆ รับรองสนุกกกก" เดี๋ยวเกิดอ่านแล้วไม่ถูกจริต ไม่อิน ไม่ม่วน ขึ้นมาก็จะมาว่ากันอีกว่า "ม่ายเห็นหนุกเลย อ่านแล้วไม่เห็นอิน" จะบอกแต่เพียงว่า จขบ.ชอบวรรณกรรมดราม่าเรื่องนี้ค่ะ  และนานแล้วที่ไม่ได้ตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือแบบตัวอักษรต่อตัวอักษรถึงขนาดนี้  ความเก่าของหนังสือ ความสกปรกของกระดาษ  และการบ้านงานช่องที่สุมหัวอยู่ไม่ได้กระทบต่อการอ่านอย่างจดจ่อของจขบ.เลยแม้แต่น้อย (อันสุดท้ายนี้จะดีรึ?)
 
 
 
ก็ไม่มีอะไรค่ะ เอนทรี่นี้แค่อยากมาระบายความเศร้าที่อัดแน่นอยู่ในหัวอก  ไม่แน่ใจว่าเศร้าที่โกโบริตาย  เศร้าที่อังศุมาลินไม่มีโอกาสจะได้อยู่กับคนที่รักอีกตลอดไป  หรือสะเทือนใจเพราะความตายที่มาพรากพระเอกไปจากนางเอก (โห..สำนวน) โอ๊ย หลายความรู้สึกเกินค่ะบรรยายไม่ถูก คิดว่าก็คงปนๆกันอยู่หลายส่วน  จนทำให้จขบ.ที่นั่งอยู่ในห้องสมุด (กลางสาธราณชนนับร้อย) อ่านวาระสุดท้ายของโกโบริ  แล้วน้ำตาก็ไหลแหมะๆแบบไม่อายสายตาคน (จริงๆก็อายอยู่ แต่มันเศร้าแบบโคตรๆ ทนไม่ไหว) คาดว่าเจ๊ที่นั่งโต๊ะข้างๆ กับพนักงานที่เดินมาเก็บหนังสือแถวๆนั้นพอดี  คงจะมองแล้วคิดว่า อิน้องนี่เป็นไรมากไหม สงสัยผัวทิ้ง  อยากจะกรีดร้องบอกเหลือเกินว่าความเจ็บปวดนี้มันยิ่งกว่าผัวทิ้งอีกนะเจ๊! (ถึงจะยังไม่เคยมีก็เหอะ) TT เข้าใจไหม คนสองคนที่รักกันมาตลอด  แต่เพราะสภาวการณ์รอบข้างและทิฐิมานะทำให้ไม่อาจมีความสุขได้  แล้วพอเวลาหนึ่ง  เมื่อนางเอกสลัดภาระอันหนักอึ้งในหัวใจและพร้อมที่จะรักพระเอกได้อย่างหน้าชื่นตาบาน  พระเอกก็มาตายซะอย่างนั้น โอ๊ยยย!!! เข้าใจความรู้สึกของคนอ่านไหม!!!! *ทึ้งหัวเสียสติ* TT TT
 
 
 
ถ้าเพียงแต่โกโบริจะรักและดีกับอังศุมาลินน้อยกว่านี้  ถ้าเพียงแต่อังศุมาลินจะใจร้ายใจกระด้างกว่านี้อีกเพียงนิด  ถ้าเพียงแต่วนัสจะพูดจาเห็นแก่ตัวกว่านี้สักหน่อย จขบ.ก็คงไม่ต้องร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าถึงขนาดนี้  มันเจ็บนะว้อย! TT
 
 
จขบ.สารภาพอย่างไม่อายปากว่าหลงรักโกโบริเข้าเต็มเปาค่ะ  ผู้ชายอะไรจะแสนดีถึงเพียงนี้  ถ้ามีจริงนี่อย่าว่าแต่จะให้มางอนง้อขอความรักจากจขบ.เลย  จะอยู่ไกลแค่ไหน  เป็นคนชาติอะไร จขบ.ก็จะบุกน้ำลุยไฟไปขอความรักเขาเองว่ะค่ะ!  ใครๆมักจะพูดว่าผู้ชายดีๆมีแต่ในนิยาย (ซึ่งตามความเห็นของจขบ. พระเอกนิยายหลายคนไม่ดีพอที่จะรับผิดชอบชีวิตผู้หญิงสักคนด้วยซ้ำไป)  แต่ด้วยฝีมือของคุณทมยันตีที่ทำซะโกโบริเหมือนคนจริง  จขบ.เลยมีความเชื่อว่าคนอย่างโกโบรินั้นมีอยู่จริงค่ะ เพียงแต่อาจมีน้อยและหายาก  ซึ่งจริงๆแล้วจขบ.กลับไม่อยากให้ผู้ชายดีๆเป็นอย่างโกโบริเสียทีเดียว  ก็อย่างที่บอกคือถ้าหากเขาจะรักและดีกับนางเอกน้อยกว่านี้  ป่านนี้เขาก็อาจได้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรอยู่ดูแลอังศุมาลิน  แก่เฒ่าด้วยกันไปแล้ว  เพราะโกโบรินั้นดีเกินไปค่ะ  เขาใจแข็งได้กับทุกเรื่อง  แต่แพ้อยู่อย่างเดียวคือแพ้หัวใจตัวเอง  ถ้าหากเขาแข็งข้อกับนางเอกมากกว่านี้สักนิด  แข็งให้ได้สักพาร์ทเปอร์มิลเลี่ยนของนายหฤษฏิ์ (มาได้ไง) อังศุมาลินก็คงไม่ต้องกลายเป็นม่ายแต่ยังสาว  หรืออย่างน้อยๆ  เขาก็ไม่ต้องตายเร็วขนาดนี้  แต่ก็นะ เฮ้อออ ถ้าโกโบริมากหรือน้อยกว่านี้  จขบ.ก็คงจะไม่ซาบซึ้งสะเทือนใจกับวรรณกรรมเรื่องนี้ขนาดนี้เหมือนกัน
 
 
 
สำหรับอังศุมาลิน  เสียงลือเสียงเล่าอ้างต่างก็ว่าเธอเป็นผู้หญิงใจแข็งและออกจะใจร้าย  แต่คนที่ได้อ่านอย่างถี่ถ้วนเท่านั้นจึงจะรู้ว่าจริงๆแล้วเธอน่าเห็นใจมากขนาดไหน  ระหว่างความขมขื่นของโกโบริที่คิดว่าคนที่เขารักไม่ได้รักเขา  กับความทุกข์ใจและสับสนของอังศุมาลินที่ชีวิตดูจะไร้ทางเลือกนั้น จขบ.วัดไม่ถูกเลยค่ะว่าอย่างไหนมากน้อย